środa, 17 października 2018

Hala Gąsienicowa - przez Boczań czy Dolinę Jaworzynki?

Hala Gąsienicowa - przez Boczań czy Dolinę Jaworzynki?

Jak najlepiej dotrzeć na Halę Gąsienicową z Kuźnic? To pytanie pojawia się często, gdy przychodzi nam wybrać wariant dotarcia do tego urokliwego miejsca na mapie Tatr. Idealnym rozwiązaniem byłoby wejść jednym szlakiem, a zejść drugim, jednak zdaję sobie sprawę, że nie zawsze jest to możliwe - na przykład, gdy schodzimy z Kasprowego Wierchu. Postaram się porównać oba warianty, a decyzję pozostawić wam, bowiem nie ma jednej dobrej odpowiedzi na takie pytanie.

Z  Kuźnic do Doliny Gąsienicowej możemy dostać się dwoma szlakami - żółtym przez Dolinę Jaworzynki oraz niebieskim przez Boczań.

Rozpoczniemy wędrówkę drugim wariantem. Szlak rozpoczyna się tuż za kasą biletową w Kuźnicach i w początkowej fazie wiedzie przez las. Jeśli Hala Gąsienicowa jest ostatnim przystankiem na waszej trasie, polecam odbić w lewo na Nosal. To bardzo proste podejście, a jednocześnie jeden z moich ulubionych punktów widokowych.
Hala Gąsienicowa

Boczań i Dolina Jaworzynki

Boczań i Dolina Jaworzynki


Po powrocie na właściwy szlak idziemy dalej. Droga jest kamienista i może być małym wyzwaniem dla osób słabszych kondycyjnie, jednak nie nastręcza żadnych trudności. Po wyjściu z lasu oferuje za to piękne panoramy Tatr zachodnich i ciekawy widok na Giewont.



Boczań i Dolina Jaworzynki

Boczań i Dolina Jaworzynki 
 Po wyjściu z lasu rozpoczyna się magia! W takiej scenerii docieramy do Przełęczy między Kopami, gdzie wielu turystów staje przed dylematem z dzisiejszego postu - przez Jaworzynkę czy Boczań? 


Nim jednak pokażę wam drugi wariant, odwiedzimy jedno z najpiękniejszych miejsc w Tatrach, Dolinę Gąsienicową i Czarny Staw Gąsienicowy. Wszak odpoczynek to rzecz święta.
Hala Gąsienicowa

Hala Gąsienicowa



Hala Gąsienicowa i Czarny Staw Gąsienicowy
Po krótkim posiłku w Murowańcu wracamy do Kuźnic - tym razem wybierając wariant przez Dolinę Jaworzynki.
To nieco krótsza wersja, więc polecam ją tym, którym zależy na czasie, a nie na widokach. 
Od Przełęczy między Kopami (Karczmiska) do Kuźnic zejdziemy w niewiele ponad godzinę, podziwiając przy okazji tę cichą i spokojną dolinę.






To koniec naszej wycieczki - wracamy do Kuźnic. Cała trasa liczy nieco ponad 14 km i zajmuje 6 godzin, zatem będzie idealną propozycją na krótkie dni. Gdybym miała odpowiedzieć na pytanie zawarte w tytule, wybrałabym wersję przez Boczań z uwagi na to, że, choć dłuższa, to oferuje znacznie ciekawsze widoki, ale jeśli macie możliwość - wypróbujcie oba warianty. 

A Ty, który wariant wybierasz?

Informacje praktyczne:

Dojazd: Niemal do samych Kuźnic możemy dostać się busem z Zakopanego i samochodem, a potem czeka nas krótki, 15-minutowy spacer. Znajduje się tam sporo parkingów w cenie 20 złotych za cały dzień. 

Trasa

czwartek, 30 sierpnia 2018

Tatry: Rysy od strony słowackiej

Tatry: Rysy od strony słowackiej
Tatry szlak na rysy
Rysy od strony polskiej to jeden z najpopularniejszych celów tatrzańskich wycieczek. To jasne - lubimy zdobywać wszystkie naj, a wyżej w naszym kraju się nie da. W dowolnej chwili możesz wrócić do opisu trasy z Palenicy Białczańskiej na szczyt, a tymczasem pokażę ci alternatywną opcję, Rysy od strony słowackiej. 

Ruszam z Dolnego Śląska wraz z naszą babiogórską grupą Łowców Świtów. Po nieco monotonnej jeździe docieramy do Popradzkiego Plesa. Parking jest już mocno zapełniony, ale trudno się dziwić - jest 14:00. Pierwszy, asfaltowy cel to Popradské Pleso. Zarówno dojście, jak i samo otoczenie jeziora przypomina mi Morskie Oko. Nie mogę się doczekać, aż wkroczymy na nieco mniej uczęszczane tereny słowackiej części Tatr. To podejście mocno daje w kość moim nogom po długim siedzeniu w podróży. Docieramy nad jezioro i odpoczywamy chwilę.
Rysy od strony słowackiej

Tatry Rysy szlak

Tu wchodzimy na właściwy, niebetonowy szlak. Wzorem słowackich tragarzy, możemy zabrać ze sobą część schroniskowego zapotrzebowania. Nagrodą jest herbata w Chacie pod Rysami. O tej porze nic już nie zostało, a 50-litrowy plecak i tak uniemożliwiłby mi przeniesienie czegokolwiek w wyższe partie.
Szlak na Rysy od słowacji

Chwilę później dochodzimy nad Żabi Potok i Żabie Stawy Mięguszowieckie, gdzie zatrzymujemy się na uzupełnienie kalorii. Oddycham z ulgą, bo nogi i płuca zdążyły już zaadaptować się do żwawego trekkingu.
Rysy od Słowacji

Rysy od strony słowackiej


Chwilę później krajobraz się zmienia i docieramy do rumowisk skalnych, które towarzyszą nam do końca wędrówki. W tym miejscu muszę wspomnieć o słynnych i szeroko komentowanych “schodach na Rysy”. To po prostu kilka poziomych schodków, które dodano do innych zabezpieczeń na tym fragmencie szlaku. Skała jest tu mocno nachylona, a dzięki temu ułatwieniu możemy sprawnie przejść dalej. Niepotrzebnie rozdmuchana afera.

Jak dojść na Rysy

Rysy Tatry

Ta część to jedyna, poza kondycyjną, trudność w drodze na szczyt. Reszta to po prostu mozolna wspinaczka pod górę.


Wreszcie docieramy do Królestwa Rysów i jego siedziby, jakim jest Chata pod Rysmi. Jej otoczenie sprawia, że trudno się nie uśmiechnąć. Począwszy od przystanku na żądanie, przez ostrzeżenie na temat obuwia, a skończywszy na specjalnie wydzielonych miejscach dla wegetarian.

 Moja sałatka z hummusem smakowała w tym otoczeniu wybornie.
Rysy Słowacja Tatry

Oczywiście nie zabraknie tutaj zdjęcia najsłynniejszej toalety w Tatrach.
I najsłynniejszego przystanku na żądanie.

Po 15 minutach odpoczynku lecimy dalej, by zdążyć na zachód słońca. Od Chaty do szczytu dzieli nas jeszcze godzina marszu. Mocno się chmurzy. W tym momencie rozpoczynam dialog z Tomkiem, który przejdzie do historii tego wyjazdu:

- Wiesz, to chyba będzie takie symboliczne klepnięcie szczytu.
- Trochę wiary.

Docieramy na Rysy, a chmury zaczynają tańczyć. Zaczynam wierzyć, że coś z tego będzie. Co wyszło? Zobaczcie sami, bo w słowniku nie ma odpowiednich określeń na tę magię. Oczy mi się spociły i znów poczułam to, co sprawia, że wciąż to robię.

Rysy Tatry




Po godzinie schodzimy do schroniska i powoli szykujemy się do snu, wszak nad ranem ponownie ruszamy na szczyt, tym razem na wschód słońca. Tu znowu wyrażam swoją wątpliwość.

- Tomek, ale dwa razy to chyba nam się nie trafi takie cudo, co nie?
- Trochę wiary.


Kilka godzin później ponownie pniemy się w górę w mozolnym marszu. W oddali widać już rozpoczynający się nowy dzień - czuję, że będzie ładnie. Nie mylę się. Jest bardzo zimno, ale to, co widzę sprawia, że robi mi się cieplej na sercu. Obserwowanie świata, który budzi się do życia zawsze bardzo mnie wzrusza - myślę sobie, że mam duże szczęście, mogąc doświadczać tych chwil tak często.




Po śniadaniu w schronisku schodzimy w kierunku Popradskiego Plesa, gdzie czekają na nas zaparkowane auta. Ruszamy w dłuuuugą i pełną korków podróż do Wrocławia. Nie przeszkadza mi to, bowiem myślami jestem jeszcze na wysokości 2 503 m.n.p.m. I mam tak jakby... więcej wiary.

Informacje praktyczne:

Trasa:
Parking: 

Płatny 6 euro za dobę. Znajduje się tuż przy szlaku nas staw.

Wstęp do parku: bezpłatny

Trudność szlaku: 

W porównaniu do podejścia od polskiej strony ten szlak jest nieporównywalnie łatwiejszy. Trudność polega tu głównie na konieczności wypracowania odpowiedniej kondycji. Ekspozycja jest minimalna, a fragment z zabezpieczeniami to maksymalnie 10 minut całej trasy. Jeśli chcesz wejść na Rysy po raz pierwszy i zastanawiasz się, którą opcję wybrać - słowacka wersja będzie tą właściwą.

Ubezpieczenie:

Wsparcie HZS w słowackiej części Tatr jest płatne, zatem obowiązkowe będzie wykupienie ubezpieczenia. Po co? Na przykład po to, byś nie musiał organizować zrzutki na transport medyczny do Polski, a uwierz mi, zdarza się, że są to ogromne sumy. Przeczytaj dokładnie warunki i sumy na polisie ubezpieczeniowej, a, jeśli nie wiesz, z czym to się je, to napisz do mnie - pomogę.

Nocleg:

Nocleg w Chacie pod Rysami wymaga wcześniejszej rezerwacji i kosztuje około 30 euro za dobę. Nie ma czegoś takiego jak planowana gleba. W związku z przysługą, którą mi oddano czuję się w obowiązku o tym wspomnieć.

Copyright © 2014 Sięgając nieba , Blogger